Life Lessons
Luis, quédate con Martín al menos un par de horas le lanzaba Pilar, frunciendo el ceño mientras miraba a su marido. Necesito ir al médico.
יובל, שבו עם נועם לפחות כמה שעות חייכה רות בחוסר סבלנות אל בעלה. אני חייבת לבקר רופאה. לא אפשרי קם אלי פתאום מהספה. אני פוגש חברים. המועד שלי מתקרב.
Oye, es un poco incómodo admitirlo dice Diego, sonriendo con culpa mientras golpea la mesa con los dedos, pero he dejado la cartera en casa.
¿Qué será ahora? pregunta Olga, más a sí misma que a su amado, con una inquietud que traspasa la voz. ¿Y eso? responde serenamente el chico.
La sentencia familiar la dictó la hija mayor, Carmen. Por su carácter irascible y sus exigencias desmesuradas, jamás se había casado; a los treinta años
Azahara salió de la escalerilla del avión y gritó con una voz que retumbaba como un eco en la bodega: ¡Alberto! ¡Te amaré siempre! ¡Volveré, ya verás!
Recuerdo que mi madre crió a mi hija, Almudena, sola, y desde que tengo memoria ella siempre fue una niña no amada. Esa falta de amor se sentía en lo más
No puedo creerlo. Hace ya veinte años que, como una y otra vez, giraba a tu lado al compás de un vals. ¿Te acuerdas de nuestro último encuentro?
הייתי במגרש הירקות כששמעתי קולה של מישהי קוראת לי מהחצר. ניגשתי אל השער, והנה עומדת אישה זרה. תמר, שלום! יש לי משהו להגיד לך. שלום, תיכנסי אם כבר הגעת
החגיגה לשניים כאשר הייתי ילד קטן, זכיתי בביקור לחתונה של בנות דודתי בתל אביב. בתחילת האירוע הכל היה מרגש מוזיקה, ריקודים, שירים וקולות שמחה.









