Life Lessons
Carmen estaba de pie junto al fregadero, con las manos sumergidas en el agua helada. Por la ventana se veía cómo el crepúsculo bajaba despacio sobre el
Ricardo Salazar permaneció inmóvil durante mucho tiempo. El mundo en el que se creía capaz de comprarlo todo personas, recuerdos, futuro se desmoronó con
Begoña se quedaba inmóvil, el móvil apretado en la mano. La voz de su madre resonaba en sus oídos húmeda, desesperada, como una llovizna que no cesa.
Pedro me lo dijo con voz tranquila, casi paternal: ¿Para qué trabajar, mi vida? Yo gano lo suficiente. Tú te encargas del hogar, de nosotros, de los niños
יאיר, אתה שומע אותי? אם כן, האם אני חייבת ללדת בגיל ארבעים כדי לתקן את הטעויות של נעורייך? ולמה עכשיו אני צריכה לשלם על כך שהגארז שלך היה מעניין יותר מאשר הבן שלנו?
היום נכנסתי למחלקת הילדים במרכז הרפואי שערי צדק אחרי משמרת לילה עמוסה, והייתי עד לסצנה שלא אשכח עוד זמן רב. בזמן שהמיטה הריקה של חדר 12 הייתה עדיין חמה
Hoy, al escribir en una hoja blanca «Renuncia María Ibarra», no lo hice por debilidad; lo hice porque ya tenía un plan. Durante ocho años borré los rastros
Hace tiempo, recuerdo aquel invierno en Madrid, cuando el conductor del autobús urbano, Don José, obligó a bajar a una anciana de ochenta años que no tenía billete.
Querido diario, Esta tarde he desatado con delicadeza el nudo del pequeño zapato que temblaba entre mis manos. Las cuerdas estaban firmes, recién hechas
ואל תוותרי! הבטחת שאת תתפטרי! יוסי, אתה בטח משוגע? שואלת דליה, מתעוררת מההלם. מי מתפטר מתפקידים כאלה? את יודעת כמה משכורת שם? משוגעת לכסף, משיב יוסי בחוסר סבלנות.









